skip to Main Content

Η πρόκληση του «Θείου Βάνια» με μουσικές Radiohead

Από τη Μαρία Κρύου για το Αθηνόραμα

Διαχρονική και αφοπλιστική, η ιστορία του «Θείου Βάνια» του Άντον Τσέχοφ ξεδιπλώνεται στη σκηνή του Άνεσις, με τον Δημοσθένη Παπαδόπουλο να σκηνοθετεί και να ερμηνεύει τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Σε avant premiere αποκλειστικά για τους αναγνώστες του «α» στις 13/11.

Ζώντας μεταξύ Βερολίνου και Αθήνας, ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος μας έδωσε τα τελευταία δύο χρόνια το σκηνοθετικό του στίγμα με δύο παραστάσεις που συζητήθηκαν, το «Καζιμίρ και Καρολίνα» του Έντεν φον Χόρβαρτ (Cartel, 2016) και το «Στρίψιμο της βίδας» (Άνεσις, 2017). Η δυναμική επιστροφή του στη θεατρική Αθήνα σηματοδοτείται και από το νέο στοίχημα που θέτει στη σκηνή του Άνεσις. Μετέφρασε τον «Θείο Βάνια» του Άντον Τσέχοφ, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί σε αυτήν την ιλαροτραγωδία του 1897, που συμπυκνώνει το υπαρξιακό αδιέξοδο μέσα στους τέσσερις τοίχους ενός υποστατικού. Ένα αόρατο νήμα μελαγχολίας συνδέει τον συνταξιούχο καθηγητή Σερεμπριάκοφ (Θοδωρής Κανδηλιώτης), τον Βάνια (Δημοσθένης Παπαδόπουλος), αδερφό της πρώτης γυναίκας του, και τη Σόνια (Σοφία Πανάγου­), κόρη­ του καθηγητή και ανιψιά του Βάνια.

Ο καθηγητής και η νεαρή γυναίκα του Ελένα (Θάλεια Ματίκα) επιστρέφουν στο υποστατικό όπου μένει ο Βάνιας και συναντούν τον γιατρό Αστρόφ (Βασίλης Μπισμπίκης), τον ξεπεσμένο γαιοκτήμονα Τελιέγκιν (Δημήτρης Καπετανάκος), τη γριά παραμάνα Μαρίνα (Μάνος Καζαμίας), τον εργάτη του κτήματος (Δημήτρης Καπετανάκος) και τη Μαρία (Δημήτρης Διακοσάββας), μητέρα της πρώτης γυναίκας του καθηγητή. Φθαρμένοι και ηττημένοι, ζουν υποταγμένοι στη μοίρα, χωρίς ελπίδα.

Ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος επιχειρεί να μας αποκαλύψει τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις και να συνδυάσει τη λογική και το συναίσθημα, ιχνογραφώντας ατελέσφορους έρωτες και συναισθηματικά αδιέξοδα, και κυρίως να μας κάνει να νιώσουμε πόσο επίκαιροι και γνώριμοι είναι οι ήρωες του Τσέχοφ. «Θα ’θελα να μπορούσα να διαγράψω το παρελθόν. Να ξυπνήσω ένα πρωί, να έχει ήλιο και ησυχία και ν’ αρχίσω μια καινούργια ζωή. Να μην υπάρχει παρελθόν. Ν’ αρχίσω απ’ την αρχή. Αλλά πώς ν’ αρχίσω; Με τι ν’ αρχίσω;» υπογραμμίζει στο σημείωμά του ο σκηνοθέτης.

Δεν πρόκειται για ένα κλασικό ανέβασμα με σκηνικό και ρούχα εποχής. Ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος δημιουργεί μια συνθήκη μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου, που ενισχύεται από τα μελαγχολικά πολυεπίπεδα στρώματα ηλεκτρονικών ήχων και μουρμουρητών των Radiohead. Η Ηλένια Δουλαδίρη ανέλαβε τα κοστούμια και ο Σταύρος Λίτινας το σκηνικό.

Back To Top