Η Ιωάννα Μπλάτσου γράφει για “Το στρίψιμο της βίδας”

Κριτική από την Ιωάννα Μπλάτσου

In2life.gr

20/2/2017

(ΣΣ.Για το Δημοσθένη Παπαδόπουλο)Κρατώντας τον κεντρικό αφηγηματικό άξονα της νουβέλας και της πρότερης αμερικανικής διασκευής, παρεμβαίνει δημιουργικά σε καίριες λεπτομέρειες και ενίοτε αναδομεί αποτελεσματικά την πλοκή της γνωστής ιστορίας φωτίζοντάς τη πιο ψυχαναλυτικά. (…)

Οι ερμηνείες
Το καλλιτεχνικό διακύβευμα του Δημοσθένη Παπαδόπουλου θα έμενε μετέωρο χωρίς αντίστοιχα πολύ καλούς συνεργάτες. Οι δύο ηθοποιοί που ενσάρκωσαν όλους τους ρόλους της διανομής, η Θάλεια Ματίκα (γκουβερνάντα) και ο Ιάσων Παπαματθαίου (όλους τους υπόλοιπους ρόλους) είναι απολύτως και πολυεπίπεδα πειστικοί ως προς τα δραματουργικά ερείσματα της παράστασης. Η μεν Θάλεια Ματίκα ενσαρκώνει υποδειγματικά το κατά Maurice Blanchot «παραλογισμένο πνεύμα της παιδαγωγού που τυραννά τα παιδιά με τις δικές της μανίες μέχρι θανάτου» και ταυτόχρονα την ταλανιστική νευρωτική φύση της «ανύπανδρης κόρης πάστορα», η οποία «πάντα έμενε στην επαρχία» και ενώ «λατρεύει τα παιδιά», δεν έχει ακόμα δικά της.

Ο Ιάσων Παπαματθαίου με χαρακτηριστική άνεση μεταπηδά από τον ρόλο του κηδεμόνα/θείου, σε κείνον του μικρού αγοριού και στη συνέχεια της γηραιάς οικονόμου του σπιτιού. Ειδικά, ως μικρό αγόρι ενσωματώνει αριστοτεχνικά τη θεώρηση του Maurice Blanchot ότι «τα παιδιά συνδέονται με μια κυριαρχική σχέση προς τα πρόσωπα που τα κυνηγούν, που τα προσελκύουν, με την ανάμνηση του κακού, […] τα παιδιά αυτά είναι διεστραμμένα, είναι όμως επίσης και αθώα (“όσον καιρό τα παιδιά κρατούνται μακριά από τα φαντάσματα, διασώζονται”).

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο http://www.in2life.gr/culture/theatre/article/572007/eidame-to-stripsimo-ths-vidas-sto-theatro-anesis.html

Κριτική από τη Ν.Αθανασίου για τη “Θεατρομανία”

Κριτική για την παράσταση “Έγκλημα και Τιμωρία”

ALL-1024x442

Από τη Ναντίν Αθανασίου.

“Όταν παρακολουθείς κάτι τόσο άρτιο, κάτι που σε κάνει να αφοσιώνεσαι πλήρως σ’ αυτό, για ένα ολόκληρο τρίωρο, μία πραγματική μυσταγωγία, είναι πολύ δύσκολο να το εκφράσεις με λόγια!”

“Ο Λεβάν Τσουλάτζε σκηνοθετεί, (…) έχει ανοίξει το μυθιστόρημα, το έχει φωτίσει και μας καλεί να απολαύσουμε μαζί του, τη δική του προσωπική ανάγνωση. Μια ανάγνωση τόσο καίρια, τόσο απόλυτα κοντά σ’ αυτό που έχουμε αισθανθεί, όταν διαβάζαμε το «Έγκλημα και Τιμωρία». ”

“Ο Τάσος Ιορδανίδης, ως Ρασκόλνικωφ, μας χαρίζει, ίσως, μια από τις καλύτερες του ερμηνείες μέχρι σήμερα. Η σωματική του διάπλαση, η καθαρή άρθρωση του λόγου, οι εκφράσεις του προσώπου του, που καταδεικνύουν τα συνεχώς μεταβαλλόμενα συναισθήματα του, από την αδικία, στον θυμό, στην απόγνωση, στην τρέλα και επιτέλους στην λύτρωση, δημιουργούν ένα αυτούσιο Ρασκόλνικωφ, που ζει στη δική του ηθική πραγματικότητα.”

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο http://www.theatromania.gr/kritiki-gia-tin-parastasi-egklima-ke-timoria/

 

 

Κριτική από τη Μ.Κρύου για το ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ

Έγκλημα και τιμωρία

Από

Στη φιλική προς το ευρύ κοινό, γεμάτη συγκίνηση και ιδεαλισμό διασκευή του κλασικού έργου, ο Τάσος Ιορδανίδης κάνει τον ρόλο του Ρασκόλνικοφ δικό του, καταθέτοντας μια από τις καλύτερες ερμηνείες στην καριέρα του.

.

” (…)Ο Τάσος Ιορδανίδης αφοσιώνεται με τόση τρυφερότητα και κατανόηση στον ρόλο, που σε συγκινεί με την ερμηνεία του και, το βασικότερο, σου επιτρέπει να δεις το χτίσιμο της συνείδησης γύρω από το ρήγμα που ανοίγει ο Ρασκόλνικοφ στον εαυτό του. “

” Εκείνο που σίγουρα πετυχαίνει ο Τσουλάτζε σ’ αυτήν τη δεύτερη σκηνοθεσία του στη χώρα μας είναι να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού για τρεις ώρες, καθιστώντας σαφές πως η ντοστογιεφσκική δραματουργία δεν είναι δυσνόητη και μονότονη, αλλά ερεθιστική και ζωντανή.”

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική στο http://www.athinorama.gr/theatre/article/egklima_kai_timoria-2511208.html

Κριτική από την Α.Καναβάκη για το Kulturosoupa.gr

“Στα συν[+] της παράστασης:
1. Η ολιστική επιμέλεια του Λεβάν Τσουλάτζε σε σχέση με την οπτική που ο ίδιος διάλεξε να παρουσιάσει στο κοινό-αστικό θέατρο με ευφυείς στιγμές (διαχωρισμό των σκηνών).
2. Η καθαρή ερμηνεία του Ιεροκλή Μιχαηλίδη καθώς και οι άρτιες ερμηνείες των Τάσου Ιορδανίδη και Θοδωρή Κατσαφάδου
3. Τα σκηνικά του Σταύρου Λίτινα
4.  Οι φωτισμοί του Λεβάν Τσουλάτζε, παράσταση από μόνοι τους”

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική στο:

http://www.kulturosupa.gr/index.php/theatromania/kanavaki-egklima-timoria-eidame-sxoliazoume-11306/#.Vl2HYdIX3IU

Κριτική από την Ο.Μοσχοχωρίτου για την ΗΜΕΡΗΣΙΑ

ΘΕΑΤΡΟ «ΑΝΕΣΙΣ»

«Έγκλημα και τιμωρία»

Της Ολγας Μοσχοχωρίτου

“Αξιοθαύμαστη σκηνική εικονοποιία, λιτή και ατμοσφαιρική, με τις μουσικές επιλογές να εντείνουν το δράμα. Τάσος Ιορδανίδης ένας αδρός και όχι ετοιμόρροπος Ρασκόλνικοφ, δίπλα σε μια υπέροχα τρυφερή Σόνια της Θάλειας Ματίκα, και το βάρος της παρουσίας του Πορφύρη-Ιεροκλή Μιχαηλίδη. Εξαιρετικός ο Θοδωρής Κατσαφάδος (Μαρμελάντωφ), δροσερή παρουσία η Ντούνια της Σοφίας Πανάγου.”

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26513&subid=2&pubid=113799982

Κριτική από τη Σ.Κακαγιά για το Culturenow.gr

Έγκλημα και τιμωρία- Λεβάν Τσουλάτζε: Κριτική θεάτρου
Δημοσίευση: Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2015
Έγκλημα και τιμωρία- Λεβάν Τσουλάτζε: Κριτική θεάτρου

“Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης (ανακριτής Πορφύρης) λόγω της ιδιότητάς του αρχικά φαίνεται κάπως αποστασιοποιημένος από τους υπόλοιπους χαρακτήρες. Ψύχραιμος ανατέμνει με χειρουργική ακρίβεια και σιγουριά την ψυχολογία όσων ανακρίνει και από την άλλη πλευρά τυραννά τη θολωμένη συνείδηση του Ρασκόλνικοφ όχι για να τον τιμωρήσει, αλλά γιατί ξέρει ότι η ομολογία είναι η μόνη λύτρωση.”

“Ο Τάσος Ιορδανίδης είναι ιδανικός ως Ρασκόλνικοφ και καταφέρνει να αποτυπώσει εύστοχα τις ψυχολογικές μεταπτώσεις και το απρόβλεπτο της ιδιοσυγκρασίας του ιδιαίτερα όταν συντρίβεται κάτω από το βάρος των τρομερών τύψεων.”

“Εξαιρετική και η ερμηνεία του Θοδωρή Κατσαφάδου στην κουρασμένη μορφή του ενοχικά ευσυγκίνητου και εξαθλιωμένου Μαρμελάντωφ.”

“Η Θάλεια Ματίκα είναι η γλυκιά παρουσία της πονόψυχης Σόνιας που η πίστη της δεν την εγκαταλείπει ποτέ, ούτε στο πιο αβάσταχτο μαρτύριό της φέρνοντας στον νου μια σχεδόν αγία μορφή.”

 

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο:

http://www.culturenow.gr/42474/egklhma-kai-timwria-levan-tsoylatze-kritikh-theatroy

Κριτική από τη Σ.Χαραμή για το Spirto.net

Είδα: το «Έγκλημα και τιμωρία» σε σκηνοθεσία Λεβάν Τσουλάντζε

15 Οκτωβρίου 2015

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο:

http://tospirto.net/theater/ive_seen/24283

Κριτική από τον Λ.Πολενάκη για την ΑΥΓΗ

Ανάμεσα στην ιδέα και στο πραγματικό

Του Λέανδρου Πολενάκη

“Οι Έλληνες ηθοποιοί, ευτυχώς, διαθέτουν εκτός από γνώση του αντικειμένου και ισχυρά αντισώματα για να αντισταθούν. Πράγμα που έκαναν «υπόγεια», φωτίζοντας το έργο με βαλκανικές ανταύγειες πυρκαγιάς. Έτσι, η Θάλεια Ματίκα έπαιξε σωστικά τη Σόνια «από τις πατούσες», σωματικά και όχι εγκεφαλικά, με ανεστραμμένη, αγγελική, κατακόρυφη αίσθηση της «πτώσης». Ο Τάσος Ιορδανίδης με άκρα λιτότητα και υποκριτική προσήνεια φωτίζει εσωτερικά, με «μαύρο φως» τις δύο όψεις, την αλαζονεία και τη συντριβή, του Ρασκόλνικωφ. Ο Μαρμελάντωφ του Θοδωρή Κατσαφάδου ένα υποκριτικό κατόρθωμα, ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης (ανακριτής Πορφύρης Πετρόβιτς) πιάνει το «στίγμα».

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική στο:

http://www.avgi.gr/article/6024763/anamesa-stin-idea-kai-sto-pragmatiko

Έγκλημα και Τιμωρία | Θέατρο Άνεσις

Κριτική από τη Χ.Κιούση για το Newsbeast.gr

«Έγκλημα και Τιμωρία» στο θέατρο Άνεσις

Γράφει η Χαρά Κιούση

 

“Ο Τ. Ιορδανίδης ως Ρασκόλνικωφ επωμίζεται ένα δύσκολο ρόλο. Μ’ ένα υποκριτικό γύμνασμα συναισθημάτων, προσωποποιεί τον αμοραλιστή και ιδεοληπτικό φοιτητή της Νομικής που παίρνει το νόμο στα χέρια του, υπερβαίνοντας κάθε ηθική, νομιμοποιώντας μέσα του το έγκλημα.(…) Ο πρωταγωνιστής εξωτερικεύει το απόμακρο, το κλειστό του χαρακτήρα του ήρωα, την υπαρξιακή του αγωνία, την οργή, την αγανάκτηση την αμφισβήτηση της πίστης και τη βαθμιαία του μετακύλιση στην ψυχική κόλαση που ο ίδιος επιβάλλει στην ύπαρξή του.

Συντριπτικός στον τραγικό ρόλο του Μαρμελάντωφ, ο Θ. Κατσιφάδος, έξοχη Ντούνια, η Σοφία Πανάγου. Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης επιβάλλεται με την αυτοκυριαρχία, την αυτοπεποίθηση, την ανθρωπιά και την κατανόηση που δείχνει ως ανακριτής. Αν και από την αρχή κρατά το παιχνίδι στα χέρια του, γίνεται δάσκαλος της εξεταστικής μεθόδου που αγγίζει τα όρια της πατρικής στοργής. Εξαιρετικός στους ρόλους του ο Δ. Διακοσάββας, τρυφερή υποδειγματική οντότητα αφοσίωσης.”

“Η επιμέλεια της μουσικής, το ευρηματικό λιτό σκηνικό, τα ταπεινά κοστούμια και το συμμετέχον κοινό ολοκλήρωσαν την αισθητική της παράστασης. Μιας παράστασης που υπερβαίνει την ηθική και νομιμοποιεί το έγκλημα, ωσότου αυτό μεταβληθεί σε σεβασμό στους θεσμούς. Περνώντας από την ενοχή στην κάθαρση και τελικά στην σωτηρία και στην «ηθική αναγέννηση» του ανθρώπου μέσα από την αλληλεγγύη, τον σεβασμό, την πορεία προς την ελευθερία και την αγάπη.”

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική στο:

http://www.newsbeast.gr/entertainment/theatre/arthro/1994543/egklima-ke-timoria-sto-theatro-anesis

Κριτική από τον Γ.Ιωαννίδη για την Εφ.των Συντακτών

Ντοστογιέφσκι σαν λαϊκό μελόδραμα

«Εγκλημα και τιμωρία», θέατρο «Ανεσις»«Έγκλημα και τιμωρία»,

 

“Υπάρχει στην παράσταση του Γεωργιανού σκηνοθέτη, στο βλέμμα του, κάτι που δεν έρχεται από την ευφυΐα ή την τεχνική του, αλλά από την προσωπική του περιπέτεια. Κάτι βαθύ και ουσιαστικό την παρακινεί, που δεν σχετίζεται με την «επιτυχία», αλλά με μια πορεία πνευματική, με ταξίδια, στάσεις και νοσταλγία του δημιουργού της.”

“Θα ήταν μάλλον παράξενο να έχανε την ευκαιρία να αποδείξει για ακόμη μία φορά πως έστω και έτσι, κομμένο και ραμμένο, το «Εγκλημα και τιμωρία» διαθέτει τέτοια ραχοκοκαλιά από τα υλικά της δράσης και του σασπένς, που μπορεί να κρατά τον θεατή με κομμένη την ανάσα για τρεις ώρες.”

“Για να πω την αλήθεια, δεν ξέρω αν η παράσταση γεννούσε και σε άλλους το αίσθημα κατάνυξης που ένιωσα στη διάρκειά της. Πάντως το επίτευγμά της δεν είναι διόλου μικρό, όπως και να ’χει: ένα βαρύ πνευματικό έργο, μια θεολογική ερμηνεία, μια υπαρξιακή διατριβή ή ακόμα ένα λειτουργικό δράμα χτισμένα στις βάσεις του κοινού, λαϊκού μελοδράματος…

Πολύ ωραία τα σκηνικά της παράστασης από τον Σταύρο Λίτινα, στην παράδοση των θεάτρων τέχνης, με την αίσθηση του φθαρτού περιβάλλοντος και της εξαΰλωσής του σε κάτι ανώτερο. Πρόσεξα όμως ιδιαίτερα και τα κοστούμια της Ιλένια Δουλαβίρη: ήταν εξαιρετικά πειστικά στην εικόνα ενός κόσμου φτωχού σε πόρους, αλλά πλούσιου σε αντιφάσεις.”

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο:

http://www.efsyn.gr/arthro/ntostogiefski-san-laiko-melodrama

 

Page 1 of 212